Afsluiting
Lieve lezers, vrienden
en broeders en zusters,
Vandaag schrijf ik mijn allerlaatste blog. Na jarenlang met jullie te hebben meegelopen in momenten van diep verdriet, van afscheid nemen en van zoeken naar troost, voel ik dat het tijd is om hier een punt achter te zetten.
Het is geen gemakkelijke beslissing. Deze blog was voor mij een manier om iets te doen met het verdriet dat ik zelf zo vaak heb gezien en gevoeld. Jarenlang heb ik geprobeerd om woorden te vinden voor wat vaak onzegbaar is: de pijn van een moeder die weet dat ze haar kleinkinderen moet achterlaten, de stilte in een huis waar iemand net is heengegaan, de eenzaamheid die overblijft als de begrafenis achter de rug is.
Jullie hebben mij daarbij gedragen
Iedereen die ooit een reactie heeft achtergelaten, die mij een bericht stuurde, die zei dat een blogje hem of haar net dat beetje kracht of troost had gegeven op een donkere dag - dank jullie wel. Jullie hebben mij meer geholpen dan jullie weten.
Ook wil ik alle mensen bedanken die ik in het echt heb mogen bezoeken: de zieken, de stervenden, hun partners, kinderen en kleinkinderen. Jullie openheid, jullie tranen, jullie moed om toch nog te glimlachen of te bidden terwijl het hart in stukken lag, hebben diepe indruk op mij gemaakt. Het was een voorrecht om naast jullie te mogen staan, zelfs al was het maar voor even.
En aan iedereen die mij in stilte heeft meegedragen in gebed, die een warm hart voor mij heeft bewaard, die soms alleen maar een kaarsje heeft opgestoken of een schouderklopje heeft gegeven: ook jullie dank ik uit de grond van mijn hart. Jullie hebben mij kracht gegeven op dagen dat ik het zelf bijna niet meer zag zitten.
Rust zoeken
Nu is het moment gekomen dat ik zelf rust moet zoeken. De weg is zwaar geworden en ik voel dat ik niet meer op de manier kan schrijven en helpen zoals ik dat graag zou willen. Daarom leg ik deze blog neer. Niet omdat ik niet meer om jullie geef, maar omdat ik merk dat ik op dit moment zelf de troost en de vrede nodig heb die ik zo vaak aan anderen heb proberen door te geven.
Ik vertrouw erop dat Onze Lieve Heer verder voor jullie zorgt. Dat Hij troost brengt waar ik het niet meer kan. Dat Hij jullie vasthoudt als het leven opnieuw pijnlijk wordt. En dat Hij ook mij niet loslaat in deze nieuwe fase.
Mocht je ooit in stilte aan mij denken, bid dan gerust voor mij. Zoals ik dat ook voor jullie blijf doen, zolang ik daartoe in staat ben.
Dank je wel. Voor alles.
Moge de vrede van Christus, die alle verstand te boven gaat, jullie hart en gedachten bewaren.
Met een vol en dankbaar hart,
br. Johannes
