Video

Videoportet

Een prachtig videoportret is gemaakt door Mijke Pol en Rob van Oijen over het werk van het Apostolaat van Troost.

Verdriet

Apostolaat van Troost

Voor mensen die ernstig lijden onder hun verdriet.




link naar de RSS Feed van de laatste nieuwsberichten meld deze pagina op Twitter meld deze pagina op Facebook


Een missie

gepubliceerd: donderdag, 2 november 2017

Ook nu weer laat de natuur haar prach­tige herfstkleuren zien van bomen en struiken. Maar ook momenten van storm en mist kunnen mij fascineren. Een wan­de­ling in de mist voelt alsof je alleen op de wereld bent. Je alleen voelen komt vaker voor, zeker op momenten wanneer verdriet je leven eïn­vloedt.

Wat kunnen wij daaraan doen? Kunnen wij verdriet zodanig rela­ti­ve­ren dat wij ermee kunnen leven door ver­an­de­ringen aan te brengen in ons leven, of laten wij die pijn haar gang gaan zodat wij er onder lij­den? Het is ook moge­lijk ons leven drage­lijk te maken door het verlies van een geliefde te ac­cep­teren en hem of haar mee te nemen in mooie her­in­ne­ringen van het samen­zijn.

Ook ver­wach­tings­pa­tro­nen lei­den vaak tot teleur­stel­ling en verdriet. Wanneer wij dat los kunnen laten, voelen wij ons vrijer om in het volste ver­trouwen de toe­komst tegemoet te zien.

Zo ontmoette ik vorig jaar een echtpaar waar­mee ik in gesprek kwam. Zij ver­tel­den mij dat zij die dag een missie had­den en waren op weg naar Oss. Maar eerst wil­den zij in de ka­the­draal van ’s-Hertogen­bosch een kaarsje bran­den, omdat jaren gele­den hun zoon op 24-jarige leef­tijd in Oss is verongelukt. De plek van dat ongeluk wil­den zij bezoeken. Hun ver­bon­den­heid met hun zoon was zo levend dat zij de pijn van hun zoon wil­den meedragen door daar te zijn. Dich­ter­bij kon­den zij niet bij hem komen om een ant­woord te vin­den op hun vraag: “waarom?”.

“Waarom liet God dat toe?”, vroeg de vrouw. Een moei­lijke vraag waar vaak een gevoel van verbijste­ring, woede of onmacht in zit. Op het ‘waarom’ krijgen we meestal geen ant­woord. Maar we weten wel dat God geen God van oorlog is; tech­nische ont­wik­ke­lingen; of ziekten. Al ons han­de­len kan de dood tot gevolg hebben. Maar in ons geloof weten wij dat God liefde is. Ogenschijn­lijk is dat in de wer­ke­lijk­heid van ons leven niet te zien, omdat wij die liefde niet toelaten. Wij moeten ons rea­li­se­ren dat de mens­heid elkaar verschrikke­lijke dingen aandoet en dat wij ver­gan­ke­lijke schepselen zijn. Er staat ge­schre­ven: Onder­zoekt alle dingen en behoudt het goede. Helaas staat tegen­over het goede het kwade, waarin wij als mensen gauw verzeild kunnen raken. Machts­mis­bruik, heb­zucht en jaloezie zijn in veel gevallen grote boos­doe­ners.

In het katho­lie­ke geloof zijn veel ker­ke­lijke Hoog­feesten en Ge­dach­te­nissen. Twee daarvan zijn Aller­hei­ligen en Aller­zie­len die res­pec­tie­ve­lijk op 1 en 2 no­vem­ber gevierd wor­den. Aller­zie­len ligt ons dicht aan het hart, omdat wij ons verdriet en her­in­ne­ringen in de kerk brengen of bloemen neerleggen op het graf van een geliefde. Deze droeve vie­ring wordt door het aangestoken kaarslicht een bemoe­diging van hoop en ver­wach­ting, omdat dit licht ons wijst naar Christus. Hij heeft ons die hoop en ver­wach­ting gegeven in vele woor­den die Hij heeft uit­ge­spro­ken: “Ik ben de opstan­ding en het leven. Wie in Mij gelooft zal leven, ook wanneer hij sterft, en ieder die leeft en in Mij gelooft zal nooit sterven” (Joh.11: 25-26). Laten wij daarom niet de moed verliezen, maar deze hoop­volle woor­den tot ons nemen. In deze tijd is dat moei­lijk te geloven, omdat velen van ons denken God niet meer nodig te hebben. Blijk­baar past dat niet meer in een gese­cu­la­ri­seerde maat­schap­pij waar ieder zijn of haar eigen weg wil gaan. Maar, ... is het niet zo, dat de zin van het leven bij God begint, ook al gaat dat ons verstand te boven?

De missie van het echtpaar kreeg in de Sint-Jan nog een verras­sing. Zij wil­den een kaarsje bran­den bij pater Eustachius. Pas daarna, lazen zij bij dat beeld de geboortedatum van deze pater: 3 no­vem­ber 1890. Drie no­vem­ber was de datum dat hun zoon verongelukte. Zij waren met stom­heid geslagen, maar zagen hierin ook een bemoe­diging om hun missie te vol­bren­gen. Op die dag was hun zoon levend in hun her­in­ne­ring aanwe­zig. Samen gingen zij naar de plek in Oss die hun leven zo ver­an­der­de. Maar door hun geloof en liefde­volle her­in­ne­ringen kwam hun zoon tot ‘leven’.

Br. Diederik



Apostolaat van Troost • Correspondentie p/a Grevelingen 250 • 5215 DP ’s-Hertogenbosch • (06) 30 16 16 36 • info@apostolaatvantroost.nl