Video

Videoportet

Een prachtig videoportret is gemaakt door Mijke Pol en Rob van Oijen over het werk van het Apostolaat van Troost.

Verdriet

Apostolaat van Troost

Voor mensen die ernstig lijden onder hun verdriet.




link naar de RSS Feed van de laatste nieuwsberichten meld deze pagina op Twitter meld deze pagina op Facebook


Ook de mens moet soms een Kruis dragen

gepubliceerd: maandag, 7 mei 2018
Simon van Cyrene helpt Christus het kruis te dragen
Simon van Cyrene helpt Christus het kruis te dragen (foto: Videoframe van The Passion)

Op een zonnige zater­dag, eind april, ging ik werken in onze prach­tige Sint-Jan. Moge­lijker­wijs zou ik wat rond kunnen wan­de­len, medi­te­ren en rus­tig afwachten wat er op mijn pad zou komen.

Als ik even stilsta bij de hoofd­in­gang, zien ik een sportieve Jonge man, vermoe­de­lijk zo rond de 40 jaar oud, samen met een jong tienermeisje. De man heeft zijn arm om de sch­ou­der van het meisje geslagen. En samen kijken zij omhoog naar al het mooie, zoals de prach­tige glas-in-loodramen. Bij nader observeren, zie ik dat ze op elkaar lijken. Ze horen onge­twij­feld bij elkaar.

Dat bleek later ook wel. De man was getatoeëerd en enkelen daarvan vielen mij op. Op zijn kuit stond een mooie antieke klok met het uur­werk; de cijfers ston­den op 14.35 uur. Op zijn bovenarm een schedel met heel veel geweld eromheen. Ik mag mezelf erva­ringsdes­kun­dige noemen. Deze tato’s sym­bo­li­seer­den enkele dra­ma­tische periodes in het leven van deze man. Mijn aan­dacht was getrokken en ik volgde dit mooie stel. Ik besloot kennis te gaan maken.

Er ontstond een gesprek waarin ik vroeg naar de klok op zijn been. Hij ver­telde dat het de geboorte tijd van zijn dochtertje was, zij was er u nu ook bij. Ze was heel rus­tig... ze luisterde! Dan over het doods­hoofd. Hij ver­telde over zijn jeugd en hoe hij opgroeide in een volkswijk waar je sterk moest zijn om te overleven. Het ging er soms hard aan toe. Met vallen en opstaan lukte hem dat. Hij sportte veel en was er goed in. Hij leerde zijn vrouw kennen en ze kregen een kindje. Dan gaat hij in mili­tai­re dienst, wordt uitgezon­den naar Afrika om daar hulp te bie­den aan de bevol­king. Daar was hij getuige van de dood van een kameraad, maar ook van verschrikke­lijke wreed­he­den die hij moest aanzien, zoals het vermoor­den van enkele vrouwen en erns­tig geweld tegen kleine kin­de­ren.

Het maakte hem helemaal stuk, daardoor hield zijn huwe­lijk geen stand en raakte hij ook nog het contact met zijn dochtertje kwijt. Deze ellen­dige erva­ringen, maakten een men­se­lijk wrak van hem. Maar de liefde en zijn verlangen naar zijn dochtertje, hielpen hem weer overeind. Nu liepen ze heer­lijk samen, zij waren nog wat bedroefd, maar heel gelukkig dat ze elkaar weer had­den gevon­den. Wat een mooie mensen, die door de liefde, elkaar weer hebben gevon­den. Dit zegt maar weer, dat de Liefde sterker is dan het kwade!

Ik nodigde hen uit om samen te bid­den bij het Heilig Sacra­ment om in nabij­heid van God te danken voor deze ont­moe­ting, met deze twee lieve mensen. We vroegen God hen te be­scher­men tegen verlies, en pijn. Hun hart te vullen met liefde. Dan vragen wij Gods Rijke Zegen en... dat vader en dochter samen weer gelukkig mogen zijn en dit vast kunnen hou­den. We lopen rus­tig naar de uitgang en nemen afscheid. Samen op weg.

Dan wordt het stil en ik voel een wel­da­dige rust. Lieve mensen, dit leert ons dat onze Goede God er altijd is... zeker als wij Hem echt zoeken. Ik wandel tevre­den naar de uitgang en voel me een gelukkig en verlicht mens.

God zij Dank... voor deze mooie ont­moe­ting.

br. Johannes



Apostolaat van Troost • Correspondentie p/a Grevelingen 250 • 5215 DP ’s-Hertogenbosch • (06) 30 16 16 36 • info@apostolaatvantroost.nl