Video

Videoportet

Een prachtig videoportret is gemaakt door Mijke Pol en Rob van Oijen over het werk van het Apostolaat van Troost.

Verdriet

Apostolaat van Troost

Voor mensen die ernstig lijden onder hun verdriet.




link naar de RSS Feed van de laatste nieuwsberichten meld deze pagina op Twitter meld deze pagina op Facebook


Vreugde en verdriet onder één dak

gepubliceerd: maandag, 19 november 2018

Tijdens mijn ronde in de Sint Jan kom ik ’s mid­dags soms dubbele situaties tegen: aan de ene kant is er een groep vriendinnen die tij­dens een dagje Den Bosch even de Sint Jan wil bezoeken. Gezellig rommelend en kletsend komen ze dan de kerk binnen. Er zitten soms wat te veel gezellige decibels aan vast, maar na een klein gebaar van mij, is het meteen een stukje rus­tiger.

Want: aan de andere kant, zit er een jonge vrouw in tranen te bid­den in het Iconen­ka­pelletje.

Op mijn vraag: mag ik je toch even storen, want ik zie dat je verdriet hebt en mis­schien wel op jezelf wilt zijn, zegt ze: kom verder. Ik leg uit waar ik van ben en ver­tel dat we vanuit het Apos­to­laat van Troost hier aanwe­zig zijn om mensen met verdriet een luis­te­rend oor te bie­den. Dit is voldoende voor haar om haar verhaal te ver­tellen.

Ze had af­ge­spro­ken met haar vriend, maar hij is niet op komen dagen. Hij zei dat hij ziek was, maar hij is verslaafd, blijkt. Ze is in tranen en weet niet hoe verder. Ze houdt veel van hem. We praten wat verder over hoe je in relaties ieder je deel moet oppakken en dat zij maar tot op beperkte hoogte haar ding kan doen. Hij zal ook een keuze moeten maken (om af te kicken) en stappen moeten zetten om weer op de rit te komen en er (zo) te zijn voor haar. Ze kijkt warm en liefde­vol uit haar ogen als ze over haar vriend spreekt. Hij moet een snaar hebben geraakt bij haar. En zij hope­lijk bij hem. Wie weet kan er ooit meer groeien dan nu moge­lijk is.

Op mijn vraag; wil je dat ik met je mee-bid, knikt ze beves­tigend. We bid­den samen hardop voor de relatie, voor ieder van hen en voor een oplos­sing ‘hoe verder’. We geven het in han­den van onze God, de ‘Grote Regisseur’, die meer weet en doet dan wij kunnen (be-)denken.

Ze is tot rust geko­men en is dank­baar dat ze haar last even ergens anders neer mocht leggen. Ik wens haar sterkte, veel wijs­heid en God’s Zegen toe.

Een eindje verderop zijn twee vrouwen lachend en fotograferend bij het altaar gaan zitten. Vrien­de­lijk verzoek ik hen een stoel op te zoeken. Als ik even later doorloop en omkijk, is er ineens een tiener meisje op dezelfde plek gaan zitten. Ik geef rus­tig aan: ja, dat geldt ook voor jou. Lachend staat ze op; ‘betrapt’.

Daar waar vreugde en verdriet in een (grote) ruimte een plek moeten kunnen krijgen, helpt het om mensen te wijzen op hun manieren: zo gedraag je je in deze kerk. Dat zijn geen regels, dat zijn normen. Deze helpen om als een smeerolie de hele boel soepel te laten lopen.

Wat het oplevert: ruimte voor ie­der­een. Ruimte voor vreugde en verdriet. Soms maar op enkele meters afstand van elkaar.

zr. Tanja



Apostolaat van Troost • Correspondentie p/a Grevelingen 250 • 5215 DP ’s-Hertogenbosch • (06) 30 16 16 36 • info@apostolaatvantroost.nl