Video

Videoportet

Een prachtig videoportret is gemaakt door Mijke Pol en Rob van Oijen over het werk van het Apostolaat van Troost.

Verdriet

Apostolaat van Troost

Voor mensen die ernstig lijden onder hun verdriet.




link naar de RSS Feed van de laatste nieuwsberichten meld deze pagina op Twitter meld deze pagina op Facebook


Een onverwachte bijzondere ontmoeting

gepubliceerd: vrijdag, 8 maart 2019

Ik was eigen­lijk al klaar met mijn werk en dacht, kom ik ga nog even naar de Sint Jan. Na wat rondgelopen te heb­ben, zag ik twee bekende dames, ze zaten achter in de kerk en waren in een diep gesprek. Ik had deze vrouwen al een hele tijd niet meer gezien.

Ik was blij verrast. Een van hen leefde regel­ma­tig met haar echt­ge­noot in het bui­ten­land en de ander woonde in Neder­land met haar echt­ge­noot. Deze was getroffen door een beroerte en was daar door bijna door overle­den. Een dappere man! Die een grote carrière had gemaakt. Meestal was zijn vriend, een ex-officier, bij hem om hem behulp­zaam te zijn met zijn rol­stoel. Zijn zus was met haar echt­ge­noot voor korte tijd in Neder­land om daarna weer terug te keren naar Amerika. Vijf lieve mensen, die al heel lang, in vriend­schap, verbon­den zijn met elkaar.

De echt­ge­note, een wat stille lieve vrouw, zag er bezorgd verdrie­tig uit. Zij beseft dat de meeste aan­dacht gaat naar haar zo zwaar getroffen man. Ik zag haar verdriet en we raakten in gesprek, over haar opgeno­men taak, om voor haar man willen te zorgen. Ze sprak er niet graag over. Ze heeft alles voor hem over, cijfert zich volle­dig weg, vraagt nooit aan­dacht. Ze is er echt ten alle tij­den voor hem. Ik bewonder haar kracht, die uit de liefde voort­komt. Ik kon niet anders dan haar bemoe­digen en troosten.

Vooraan, in de buurt van de Sacra­ments­ka­pel zat haar echt­ge­noot, in zijn gehate rol­stoel. Zijn bege­lei­der kwam er bij zitten. Diederik schoof een plaatsje op zodat we elkaar goed kon­den zien Ik was blij, klopte hem op zijn sch­ou­der... verrast keek hij me aan. We waren blij elkaar weer eens te zien en inmiddels kwamen de dames er ook bij. We voel­den ons broeders en zusters, die elkaar op een bij­zon­dere wijze mochten ontmoeten.

Een feest was het met, fijne mensen en dier­ba­re vrien­den. We spraken onze bewonde­ring uit over de zorgzame echt­ge­note. We kon­den elkaar bemoe­dig­den en erva­ringen met elkaar delen. De tijd vloog om, de koster moest de kerk gaan sluiten, de mede­wer­kers be­gon­nen een beetje ongedul­dig te wor­den en liepen wat om ons heen. We gingen totaal op in onze ont­moe­ting en waren zo verbon­den met elkaar en na­tuur­lijk met Christus in dit mooie Godshuis. De Sint-Jan is immers een plek van ont­moe­ting.

Verbon­den in de liefde van Christus! Het drong tot me door dat dit samen­zijn een rijkdom was. Ieder van ons voelde zich gezegend, ondanks het groot verdriet dat er ook was. We zijn oprecht gelukkig met onze vriend­schap, we gingen voldaan en blij naar huis. In de weten­schap dat de Goede God mee kijkt en voor ons zal zorgen. Hij heeft immers het beste met ons voor. Een mooie vriend­schap in de schaduw van het Heilig Sacra­ment, bracht ons bij elkaar. Dat maakte ons tot gelukkige mensen, die elkaar troost kon­den brengen. Vriend­schap door de dood heen.

br. Johannes



Apostolaat van Troost • Correspondentie p/a Grevelingen 250 • 5215 DP ’s-Hertogenbosch • (06) 30 16 16 36 • info@apostolaatvantroost.nl