Video

Videoportet

Een prachtig videoportret is gemaakt door Mijke Pol en Rob van Oijen over het werk van het Apostolaat van Troost.

Verdriet

Apostolaat van Troost

Voor mensen die ernstig lijden onder hun verdriet.

Doneren

Doneren

Wilt u een donatie over­wegen om ons mooie werk te ondersteunen? Bedankt!

Algemeen Nut Beogende Instelling - ANBI




link naar de RSS Feed van de laatste nieuwsberichten meld deze pagina op Twitter meld deze pagina op Facebook


Waarom?

gepubliceerd: vrijdag, 14 juni 2019

In de wereld komt het regelmatig voor dat iemand zich van het leven berooft. Mensen die het leven niet meer zien zitten, omdat zij geen verwachting meer hebben voor de toekomst. En waar­schijn­lijk ook geen ruimte meer hebben om zich te laten helpen.

Voor nabestaanden is een onverwachte dood van een geliefde confronterend en doet verschrikkelijk pijn. Hoe pijnlijk is het voor de nabestaanden die een geliefde moeten missen door zelfdoding? Veel vragen komen dan naar boven, aan zichzelf gericht. “Waarom hebben we niets gemerkt? Waarom deed hij of zij dat? Wat hebben we verkeerd gedaan? Hadden we maar...”. Zo zullen er nog veel meer vragen en constateringen zijn die achteraf gesteld worden. Daar kom je als nabestaande niet uit. De geliefde - de hulpeloze overledene - liet zich niet helpen.

Tijdens mijn aanwezigheid in de Sint-Jan kwam ik een vrouw tegen die erg verdrietig keek. “Het lijkt alsof u erg verdrietig bent”, zei ik met een glimlach. Prompt bleef zij staan en keek me verbaasd aan. Zij bevestigde mijn constatering. Nadat ik me had voorgesteld vroeg ik haar om samen even te praten. We zochten een plekje op en ik vroeg haar waar dat verdriet vandaan kwam. Tranen schoten in haar ogen toen zij vertelde over haar vriendin, die precies een jaar geleden haar eigen leven had beëindigd. Vandaar haar bezoek aan de kerk om een kaarsje te branden. Deze vrouw vertelde me ook dat zij met niemand over haar verdriet kon praten, omdat niemand haar verdriet snapt. “Ik was de enige die bij mijn vriendin thuis kwam en ik wist wat zij van plan was. Alles heb ik geprobeerd om het uit haar hoofd te praten. Ik heb haar ook verwezen naar instanties die haar wilden helpen, maar mijn vriendin ging haar eigen weg en liet zich niet helpen”, besloot deze vrouw haar verhaal met een diepe zucht.

Dat is een verschrikkelijke ervaring om mee te maken. Maar blijkbaar was het voor die vriendin de enige manier om verlost te worden van haar benauwdheid, zorgen, angsten en teleur­stel­lingen. Deze gevoelens zaten waar­schijn­lijk zo diep geworteld waar niemand bij kon komen. Ook deze vrouw - als vriendin - kon haar niet helpen. Woorden schieten in zo’n ontmoeting tekort. Ik vroeg de vrouw om de keuze van haar vriendin te respecteren, omdat het voor haar de enige weg van bevrijding was. Op het ‘waarom’ zal u waar­schijn­lijk geen antwoord krijgen, maar herinner haar in de mooie momenten die u met haar kon delen.

Deze vrouw vertelde me dat zij geen Bijbel had, maar zij had hoop en verwachting in haar gebed bij het aansteken van een kaarsje. Ik vertelde haar dat het kaarslicht het Licht van Christus symboliseert. Zoals ook in de Bijbel staat dat Hij reddend is verschenen in een donkere wereld van geweld en verdriet. Dat laat het Paasfeest zien en ook Zijn nabijheid met Pinksteren. Laten wij dan geen oordeel vellen, want dat komt alleen God toe. In deze ontmoeting kon ik niets oplossen, maar wel om er te zijn met een luisterend oor. Laat dat de ander tot troost zijn. Met een glimlach op haar gezicht namen wij afscheid.

br. Diederik



Apostolaat van Troost • San Salvatorkerk • Schaarhuisstraat 14 • 5231 PV ’s-Hertogenbosch • (06) 30 161 636 • info@apostolaatvantroost.nl