Video

Videoportet

Een prachtig videoportret is gemaakt door Mijke Pol en Rob van Oijen over het werk van het Apostolaat van Troost.

Verdriet

Apostolaat van Troost

Voor mensen die ernstig lijden onder hun verdriet.




link naar de RSS Feed van de laatste nieuwsberichten meld deze pagina op Twitter meld deze pagina op Facebook


Een ware liefde

gepubliceerd: donderdag, 5 december 2019
De schitterende Sacramentskapel
De schitterende Sacramentskapel

Op een mooie zonnige zaterdag­mid­dag, had ik dienst in onze prachtige Sint-Jan. Al wandelend observeerde ik de stemming in de Kerk. Het was best druk. In het liturgisch centrum stond tussen alle drukte, een groepje jonge vrouwen ingetogen met elkaar te praten.

Het was een bijzondere groep, een van hen had een sjerp om, natuurlijk was mijn nieuwsgierigheid gewekt en ik ging wat dichterbij om te kijken wat erop stond: ‘Bride to Be’. Dus het was een vrijgezellen­feestje waar de aanstaande bruid het middelpunt van was. Zij was een stralende jonge vrouw. Ik zie haar nog staan: lang donker haar en mooie donkerbruine ogen die kraakhelder rondkeken.

Ik besloot om deze vrouwen aan te spreken en ik ging recht op de toekomstige bruid af en vroeg haar, wanneer ga je trouwen? Ze wachtte heel even met haar antwoord, keek me recht in de ogen, dat was heel bijzonder, ik raakte getroffen door deze jonge vrouw.

Er ontstond een mooi gezamenlijk gesprek over België maar ook over onze mooie kerk en over ons geloof in Christus. Ik vroeg de vrouwen mee te gaan om samen te bidden. Maar natuurlijk speciaal voor de aanstaande bruid. Nu kwam het antwoord op mijn eerdere vraag. Zij vertelde over haar verloofde en dat ze al twintig jaar verloofd waren. Samen hadden zij een jongetje van zes jaar en een tweeling van anderhalf jaar. Het was een ware liefde. Maar het huwelijk kwam er maar niet van.

Ik opende het gebed naar Christus met de vraag of Hij dit aanstaande huwelijk wilde Zegenen. Het werd voor iedereen een gelukkige liefdevolle ontmoeting in onze mooie Sacramentskapel. Na het gebed sloten we af en liepen terug de kerk in. Daar hebben we nog een mooie foto gemaakt en afscheid van elkaar genomen. Er waren traantjes van geluk. Wat een dag.

Vervolg... Ik kreeg later een mail van de aanstaande bruid.
Ik citeer hieronder een deel van die mail.

“Nog steeds moet ik glimlachen bij de gedachte van onze niet toevallige ontmoeting. We wandelden een beetje verloren in de Sint-Jans­kathe­draal en daar staat U dan. Ik met mijn lint en u met uw kruisje. Of u voor me mag bidden? Dat idee vind ik zo passen, dat ik meteen ja zeg. Een ze­ge­ning over mijn nakend huwelijk en de tijd die nog te wachten staat met mijn man en drie kinderen. Uw gebed heeft me enorm geraakt. Bedankt voor de mooie woorden en om ons uit de toeristen te plukken.

Ik ben er eigenlijk rotsvast van overtuigd dat mijn grootouders -die inmiddels al enkele jaren overleden zijn- er voor iets tussen zitten. Mijn verloofde en ik zijn op de dag van de bruiloft twintig jaar samen. Mijn grootouders hielden van mijn toekomstige man als van een eigen kleinkind. Beide waren erg gelovig en gingen wekelijks naar de kerk. Ik denk dus dat zij bij God een goed woordje hebben gedaan om deze ontmoeting tot stand te brengen, dat ze een soort van teken wilden geven dat ze blij zijn dat we eindelijk gaan trouwen.

Ik wens je ook per­soon­lijk nog alle moois toe. Nog veel fijne ontmoetingen bij voorbeeld en heel veel vriend­schap.”

Wat een geluk dat ik deze vrouwen tegenkwam... Ik heb meer gekregen dan ik geven kan.

br. Johannes



Apostolaat van Troost • San Salvatorkerk • Schaarhuisstraat 14 • 5231 PV ’s-Hertogenbosch • (06) 30 161 636 • info@apostolaatvantroost.nl