Video

Videoportet

Een prachtig videoportret is gemaakt door Mijke Pol en Rob van Oijen over het werk van het Apostolaat van Troost.

Verdriet

Apostolaat van Troost

Voor mensen die ernstig lijden onder hun verdriet.




link naar de RSS Feed van de laatste nieuwsberichten meld deze pagina op Twitter meld deze pagina op Facebook


Een ware liefde

gepubliceerd: donderdag, 5 december 2019
De schitterende Sacramentskapel
De schitterende Sacramentskapel

Op een mooie zonnige zater­dag­mid­dag, had ik dienst in onze prach­tige Sint-Jan. Al wan­de­lend obser­veerde ik de stem­ming in de Kerk. Het was best druk. In het li­tur­gisch centrum stond tussen alle drukte, een groepje jonge vrouwen ingetogen met elkaar te praten.

Het was een bij­zon­dere groep, een van hen had een sjerp om, na­tuur­lijk was mijn nieuws­gie­rig­heid gewekt en ik ging wat dich­ter­bij om te kijken wat erop stond: ‘Bride to Be’. Dus het was een vrijgezellen­feestje waar de aanstaande bruid het middel­punt van was. Zij was een stralende jonge vrouw. Ik zie haar nog staan: lang donker haar en mooie donkerbruine ogen die kraakhelder rondkeken.

Ik besloot om deze vrouwen aan te spreken en ik ging recht op de toe­koms­tige bruid af en vroeg haar, wanneer ga je trouwen? Ze wachtte heel even met haar ant­woord, keek me recht in de ogen, dat was heel bij­zon­der, ik raakte getroffen door deze jonge vrouw.

Er ontstond een mooi ge­za­men­lijk gesprek over België maar ook over onze mooie kerk en over ons geloof in Christus. Ik vroeg de vrouwen mee te gaan om samen te bid­den. Maar na­tuur­lijk speciaal voor de aanstaande bruid. Nu kwam het ant­woord op mijn eerdere vraag. Zij ver­telde over haar verloofde en dat ze al twin­tig jaar verloofd waren. Samen had­den zij een jongetje van zes jaar en een tweeling van anderhalf jaar. Het was een ware liefde. Maar het huwe­lijk kwam er maar niet van.

Ik opende het gebed naar Christus met de vraag of Hij dit aanstaande huwe­lijk wilde Zegenen. Het werd voor ie­der­een een gelukkige liefde­volle ont­moe­ting in onze mooie Sacra­ments­ka­pel. Na het gebed sloten we af en liepen terug de kerk in. Daar hebben we nog een mooie foto gemaakt en afscheid van elkaar geno­men. Er waren traantjes van geluk. Wat een dag.

Vervolg... Ik kreeg later een mail van de aanstaande bruid.
Ik citeer hier­on­der een deel van die mail.

“Nog steeds moet ik glimlachen bij de gedachte van onze niet toevallige ont­moe­ting. We wandel­den een beetje verloren in de Sint-Jans­kathe­draal en daar staat U dan. Ik met mijn lint en u met uw kruisje. Of u voor me mag bid­den? Dat idee vind ik zo passen, dat ik meteen ja zeg. Een ze­ge­ning over mijn nakend huwe­lijk en de tijd die nog te wachten staat met mijn man en drie kin­de­ren. Uw gebed heeft me enorm geraakt. Bedankt voor de mooie woor­den en om ons uit de toe­risten te plukken.

Ik ben er eigen­lijk rotsvast van overtuigd dat mijn groot­ou­ders -die inmiddels al enkele jaren overle­den zijn- er voor iets tussen zitten. Mijn verloofde en ik zijn op de dag van de bruiloft twin­tig jaar samen. Mijn groot­ou­ders hiel­den van mijn toe­koms­tige man als van een eigen klein­kind. Beide waren erg gelovig en gingen weke­lijks naar de kerk. Ik denk dus dat zij bij God een goed woordje hebben gedaan om deze ont­moe­ting tot stand te brengen, dat ze een soort van teken wil­den geven dat ze blij zijn dat we ein­de­lijk gaan trouwen.

Ik wens je ook per­soon­lijk nog alle moois toe. Nog veel fijne ont­moe­tingen bij voor­beeld en heel veel vriend­schap.”

Wat een geluk dat ik deze vrouwen tegenkwam... Ik heb meer gekregen dan ik geven kan.

br. Johannes



Apostolaat van Troost • Correspondentie p/a Grevelingen 250 • 5215 DP ’s-Hertogenbosch • (06) 30 16 16 36 • info@apostolaatvantroost.nl