Video

Videoportet

Een prachtig videoportret is gemaakt door Mijke Pol en Rob van Oijen over het werk van het Apostolaat van Troost.

Verdriet

Apostolaat van Troost

Voor mensen die ernstig lijden onder hun verdriet.




link naar de RSS Feed van de laatste nieuwsberichten meld deze pagina op Twitter meld deze pagina op Facebook


Verdriet delen

gepubliceerd: vrijdag, 17 januari 2020

Heeft u dat weleens mee­ge­maakt dat de pijn van verdriet omgezet werd in een gevoel van innerlijke rijkdom? Dat maakte de vrouw mee die eerst bij de Zoete Moeder in de kathedraal zat en later op de achterste rij stoelen van de kerk.

Nadat ik haar vroeg waarom zij op de laatste rij stoelen zat, vertelde de vrouw mij dat zij zo opgehaald zou worden. Zij vertelde me ook dat zij een kaarsje had aangestoken voor haar dochter die geestelijk gehandicapt is. Haar dochter had altijd dezelfde vaste begeleider, maar deze man is pas verongelukt. Dit grote verlies gaf bij haar dochter verwarring. Daarom ging zij in haar omgeving andere mensen troosten door een arm om hen heen te slaan. Deze handeling gaf ook haar dochter troost, zonder woorden.

De vrouw was nog niet klaar met haar verhaal. Zij vertelde me dat haar oudste zoon het syndroom van Down heeft. Dat was voor de ouders een grote teleur­stel­ling. Deze vrouw kon en wilde er met niemand over praten behalve met haar ouders. Helaas stierven haar ouders veel te vroeg. Toch wilde zij haar verdriet en teleur­stel­ling blijven delen en deed dat bij het graf van haar ouders, omdat deze vrouw nog niet in staat was verder te kijken dan wat haar was overkomen. Gelukkig kwam er een moment in haar leven dat zij verlangde naar rust en acceptatie van de werkelijkheid.

Doordat zij zichzelf de vraag stelde waar haar geloof gebleven was, ontstond er een innerlijke ommekeer. Door haar pijn heen gaf zij zich over aan God en verstond zij de woorden die Jezus ons zegt: “Kom naar Mij, jullie die vermoeid zijn en onder lasten gebukt gaan, dan zal Ik jullie rust geven” ( Matt. 11, 28 t/m 30). Deze verandering in haar leven gaf haar het vertrouwen terug. Zij eindigde met de woorden: Door mijn gebed kreeg ik rust en vond daarin eindelijk mijn troost”.

Troost geven is prachtig, maar troost ontvangen is een zegen. In die blijd­schap verkeerde deze vrouw omdat zij in die zegen Gods aanwezigheid voelde. Vanaf dat moment werd dat delen een geestelijke rijkdom omdat haar verdriet geen lijden meer was, maar gedragen werd door haar geloof. Toen zij dàt voelde, ontstond er innerlijke ruimte voor haar omgeving en 'zag' haar zoon. Niet met zijn beperking, maar zij zag hoeveel liefde hij aan zijn ouders gaf en hoe blij deze jongen in het leven stond.

Haar dochter deelde haar verdriet door de ander te troosten. De moeder deelde haar verdriet met haar ouders. Beiden deelden zij hun verdriet met de ander, zoals het spreekwoord luidt: “Gedeelde smart is halve smart”. Door zichzelf los te laten, ontstond er bij de moeder een innerlijke ommekeer en zocht zij troost bij Jezus. Herkennen wij dat ook? Uiteraard hebben wij daarin onze eigen weg te gaan om te komen tot acceptatie van de werkelijkheid in ons eigen leven. Wanneer wij daarin de liefde van de ander zien, wordt Gods nabijheid zichtbaar en wordt verdriet inderdaad omgezet in een geestelijke ‘rijkdom’ zoals deze vrouw dat voelde.

br. Diederik



Apostolaat van Troost • San Salvatorkerk • Schaarhuisstraat 14 • 5231 PV ’s-Hertogenbosch • (06) 30 161 636 • info@apostolaatvantroost.nl