Video

Videoportet

Een prachtig videoportret is gemaakt door Mijke Pol en Rob van Oijen over het werk van het Apostolaat van Troost.

Verdriet

Apostolaat van Troost

Voor mensen die ernstig lijden onder hun verdriet.




link naar de RSS Feed van de laatste nieuwsberichten meld deze pagina op Twitter meld deze pagina op Facebook


Hoe gaan we verder?

gepubliceerd: vrijdag, 5 juni 2020
Hoe gaan we verder?
(foto: Derek Gavy)

Wie had dat ooit gedacht dat ons maat­schap­pe­lijk leven door een levens­bedreigende virus groten­deels is stil­ge­vallen. De stilte die hoor­baar, zicht­baar en voel­baar is. Waarin verdriet en afstand een grote rol spelen. Het verdriet door het over­lij­den van een geliefde waar men niet bij kon zijn, doet pijn. Ook het niet kunnen bezoeken van ouderen in ver­zor­gings­hui­zen door familie of beken­den, zorgde voor span­ningen en verdriet.

Ook wanneer we verder het land inkijken, zien we dat duizen­den mensen zich zorgen maken over de toe­komst. Of zij hun eigen bedrijf, winkel of baan kunnen behou­den.

De anderhalve meter afstand en zoveel moge­lijk thuis­blij­ven zijn geen leuke adviezen, maar wel nood­za­ke­lijk. Door deze benarde situatie zijn we bewuster gaan leven en hebben we meer aan­dacht gekregen voor onze naasten. Het bewust zijn van onze omge­ving is niet ver­keerd. Door de maat­schap­pe­lijke verstilling waren er ook geen files meer en de straten bleven leeg. Naast alle zorgen zagen we de andere kant van onze maat­schap­pij: de stilte en een bewustwor­ding van ons eigen leven. Kunnen wij daar­mee omgaan?

Er zijn veel mensen die bewust de stilte opzoeken van de natuur of van een kerk om tot be­zin­ning te komen. De stilte geeft ons inner­lijke ruimte. Maar de zorgen van besmet­ting kreeg de over­hand. Een situatie die we niet ken­den. Ouders wer­den creatiever om hun kin­de­ren thuis bezig te hou­den. Ouderen waren in gedachte bij hun kin­de­ren en klein­kin­de­ren. Terwijl alleenstaan­den probeer­den hun contacten te onder­hou­den via smart­phone of laptop. Terwijl we ons nu afvragen wat de toe­komst ons brengen zal.

Een half jaar gele­den ontmoette ik een echtpaar in de Sint-Jans­kathe­draal. Hun gezichten lieten zien dat zij in een serieus gesprek waren. Dat was voor mij een reden om hen aan te spreken. Op mijn vraag waarom zij zo erns­tig in gesprek waren, keken zij mij verrast aan. “Nou”, zei de man, “wij had­den het over de dood en over de zin van ons leven”. Dat zijn inder­daad on­der­wer­pen die ons bezig­hou­den bij het ouder wor­den. De dood laat zich zien omdat om ons heen gelief­den wegvallen. Jon­ge­ren ervaren dat helaas ook.

Het on­ver­wachtse van de dood, zoals het corona­vi­rus veroor­zaakt, heeft velen in verdriet gehuld. Om een geliefde fysiek los te moeten laten, doet pijn. Hoe gaan wij daar­mee om?

Dit echtpaar vroeg zich dat ook af. Uit­ein­de­lijk hoort de dood bij het leven en nemen we de over­le­de­ne mee in ons hart en in onze dier­ba­re her­in­ne­ring. Deze vrouw en man had­den hun hoop geves­tigd op de Woor­den van Jezus: dat wij in eeuwig­heid niet zullen sterven wanneer wij in Hem geloven (Joh.11, 25-26) En dat wij door Hem moeten gaan tot God. Dan praten we over een andere 'wereld ', maar wel in deze wereld wanneer we Christus daarin volgen. Dat is voor ons mensen moei­lijk te bevatten, maar wel te geloven.

Dat geloof geeft ons hoop en ver­wach­ting ook voor de geliefde die gestorven is. Wanneer wij in ons geloof kunnen zeggen: mijn Heer en mijn God, zoals de ‘ongelo­vi­ge’ Thomas dat zei tegen de opgestane Heer, dan geven wij ons over aan Zijn liefde en wordt ons verdriet gedragen door Zijn Geest. Dat laat Pink­ste­ren zien. Laat dat onze troost zijn.

br. Diederik



Apostolaat van Troost • San Salvatorkerk • Schaarhuisstraat 14 • 5231 PV ’s-Hertogenbosch • (06) 30 161 636 • info@apostolaatvantroost.nl