Video

Videoportet

Een prachtig videoportret is gemaakt door Mijke Pol en Rob van Oijen over het werk van het Apostolaat van Troost.

Verdriet

Apostolaat van Troost

Voor mensen die ernstig lijden onder hun verdriet.




link naar de RSS Feed van de laatste nieuwsberichten meld deze pagina op Twitter meld deze pagina op Facebook


Je vrij voelen

gepubliceerd: donderdag, 13 augustus 2020

De zomer­tijd is inmiddels aangebroken en het corona­vi­rus houdt zich rus­tig, maar is nog niet weg. Voor velen van ons staat de vakantie voor de deur en zij hebben voor de zeker­heid gekozen voor Neder­land. Vakantie geeft ons een gevoel van vrij­heid. Zeker na een lockdown. Ons vrije gevoel wordt bepaald door onze eigen grenzen die we stellen binnen de grenzen van onze geor­dende samen­le­ving.

Veel mensen die hun jeugd in de jaren vijf­tig en zes­tig beleef­den of nog langer gele­den, her­in­ne­ren zich het gevoel van ‘moeten’. Wij moesten vroeger naar de kerk zeggen mensen tegen mij die ik in de Sint Jan ontmoet. Dat gevoel van 'moeten' heeft voor veel mensen de kerkdeuren dicht gedaan.

En voor velen is daardoor hun geloof naar de ach­ter­grond geraakt of zelfs verdwenen. Dat is jammer, vind ik.

Een maand gele­den ontmoette ik een vrouw die in gedachte stond bij het li­tur­gisch centrum. Toen ik haar aansprak, zei zij: “Vroeger moest ik altijd naar de kerk, dat benauwde me”. “Maar ik ben ook teleur­ge­steld in mensen waardoor ik het gevoel heb dat ik alleen ben komen te staan. Zij kreeg tranen in haar ogen en keek me aan. Nadat ik me had voor­ge­steld, vroeg ik haar om ergens te gaan zitten zodat wij rus­tig kon­den praten. Zij ver­telde me over haar teleur­stel­lingen, omdat mensen niet naar haar willen luis­te­ren wanneer zij corrigerend optreedt. “Ik mag toch wel zeggen wat ik vind?”, was haar verweer. “Maar telkens krijg ik de kous op de kop, ik doe toch niets ver­keerd?”

Uite­raard heeft ieder mens een levens­vi­sie waarin normen en waar­den een grote rol spelen.

Maar kun je de ander daar­mee con­fron­teren en is het han­dig om je eigen mening op te dringen? Wanneer je in gesprek wilt gaan lijkt het mij van belang om de juiste toon aan te slaan met een goede hou­ding, op het juiste moment. We zullen toch eerst goed moeten nadenken voordat we de ander willen corrigeren. Respect voor de ander is een groot goed waar je ver­stan­dig mee om moet gaan.

Ergenis en teleur­stel­ling komen vaak voort uit een ver­wach­tings­pa­troon. Wanneer we los kunnen laten, valt veel ver­wach­ting weg of wor­den zaken minder be­lang­rijk. We zitten zo snel gevangen in onze eigen ver­wach­ting op de ander gericht. Laat overtollige ballast los, zou ik zeggen.

“Dat zijn woor­den”, flapte de vrouw eruit. Dat is ook zo, maar moeten wij ons­zelf niet corrigeren met woor­den die voort­ko­men vanuit onze ratio? Een spiegel voor­hou­den maakt veel dingen dui­de­lijk. Dan zien wij niet alleen de ander, maar ook ons­zelf t.o.v. die ander. Dat beaamde de vrouw. We moeten ons­zelf weleens corrigeren en inzien dat wij niet de ander zijn en andersom.

De liefde stelt de ander centraal en wordt onze ‘ik’ minder be­lang­rijk.

Loslaten geeft ons ruimte om lief te hebben en geeft ons ruimte om ons­zelf te zoeken in relatie tot God. We moeten niets, maar we mogen die keuze maken. Jezus ver­telt ons hoe wij daar­mee om moeten gaan en wijst ons naar God de Vader en onze naasten. Wanneer we Christus willen volgen ont­staat er een omslag in ons leven omdat Christus liefde is. Het samen-zijn wordt dan de Kerk van Christus. Op weg met Christus naar God de Vader.

br. Diederik



Apostolaat van Troost • Correspondentie p/a Grevelingen 250 • 5215 DP ’s-Hertogenbosch • (06) 30 16 16 36 • info@apostolaatvantroost.nl