Video

Videoportet

Een prachtig videoportret is gemaakt door Mijke Pol en Rob van Oijen over het werk van het Apostolaat van Troost.

Verdriet

Apostolaat van Troost

Voor mensen die ernstig lijden onder hun verdriet.




link naar de RSS Feed van de laatste nieuwsberichten meld deze pagina op Twitter meld deze pagina op Facebook


Waar vind ik mijn troost?

gepubliceerd: maandag, 2 november 2020
Waar vind ik mijn troost?
(foto: Wim Koopman)

Veel mensen lij­den onder het verlies van hun geliefde. Een verdriet dat pijn doet. Vroeg of laat krijgen wij daar allemaal mee te maken, daar komt niemand onderuit. Hoe kunnen wij daar­mee omgaan? Een ieder zal dat op zijn / haar eigen wijze doen, daar zijn geen regels voor. Maar het is ook goed om te weten dat het voor onze over­le­de­ne een verlos­sing was van pijn en angst voor een lij­densweg. Wanneer wij ons dat rea­li­se­ren, dan kan een verlossend sterven voor de nabe­staan­den een troost zijn.

De vrouw die een kaarsje aanstak bij Sint Christoffel zocht ook haar troost. Ik vroeg aan de vrouw waarom zij dat kaarsje bij deze heilige aanstak. Zij draaide zich om en zei: “Soms voel ik me radeloos, omdat zorgen en verdriet zich opstapelen: mijn schoon­va­der is gis­te­ren overle­den, mijn man heeft de ziekte van Crohn en mijn zusje heeft de ziekte ALS. Hoe moet ik dat ver­werken?”. Vanuit dat gevoel stak deze vrouw een kaarsje aan bij de patroon­hei­lige van de rei­zigers. Een mooi plekje waar de vrouw zich­zelf een rei­ziger maakte op haar eigen levenspad. Waarbij dat kaarslicht - het sym­bo­li­sche licht van Christus - aan de voeten van de beschermheilge Christoffel werd neer­ge­zet. Daarin zocht zij moed en hoop om haar levens­reis voort te zetten.

Voor de meeste jon­ge­ren wordt de dood als ver weg ervaren zolang zij er niet direct mee gecon­fron­teerd wor­den. Hun dage­lijks leven geeft daar geen ruimte voor, omdat studie, werk­zaam­he­den of sport hen in beslag nemen. Gelukkig bezitten de meeste jonge mensen ook de flexibili­teit om door te gaan, ook na een droevig afscheid.

Hoe anders is dat met ouderen, die ook druk bezet zijn, maar meer gecon­fron­teerd wor­den met een over­lij­dens­be­richt van een familielid, vriend of kennis. Door deze berichten - meestal van leef­tijdgenoten - lijkt de ein­dig­heid van het leven dich­ter­bij te komen. Hoe kunnen we daar­mee omgaan? Ook hier zijn geen regels voor, omdat een ieder dat op zijn of haar eigen manier ervaart.

Maar is het niet zo: dat sterven bij het leven hoort? Geboren wor­den impli­ceert immers sterven. Wij mensen zijn van vlees en bloed, stoffe­lijk, als een plantje in de natuur.

Deze ver­gan­ke­lijk­heid hoort bij ons leven waarin wij als mens de dood moeten ac­cep­teren, hoe pijn­lijk die gedachte ook kan zijn. Daarom zal door de tijd heen onze pijn plaatsmaken voor dier­ba­re her­in­ne­ringen die een blijvend geschenk zullen zijn. Daarin kunnen wij de over­le­de­ne liefde­vol met ons meedragen. Dat zal ons troost geven.

Op die manier zijn we bezig om een weg van troost te zoeken. Maar weten we dan niet dat de weg van troost ons al gegeven is door Jezus Christus? Het is de liefde die God in Jezus Christus laat zien. Wanneer wij met Hem opweg gaan, wor­den wij opgeno­men in die liefde. Hij ver­telt ons welke hoop en ver­wach­ting wij mogen hebben met de woor­den: “Ik ben de opstan­ding en het leven. Wie in Mij gelooft zal leven, ook wanneer hij sterft, en ieder die leeft en in Mij gelooft, zal nooit sterven. (Joh.11, 25-26) Dat is moei­lijk te bevatten, maar te geloven wanneer wij ons over­ge­ven aan Hem.

Laat dat onze troost zijn.

br. Diederik



Apostolaat van Troost • Correspondentie p/a Grevelingen 250 • 5215 DP ’s-Hertogenbosch • (06) 30 16 16 36 • info@apostolaatvantroost.nl