Video

Videoportet

Een prachtig videoportret is gemaakt door Mijke Pol en Rob van Oijen over het werk van het Apostolaat van Troost.

Verdriet

Apostolaat van Troost

Voor mensen die ernstig lijden onder hun verdriet.




link naar de RSS Feed van de laatste nieuwsberichten meld deze pagina op Twitter meld deze pagina op Facebook


Schoonheid en vergankelijkheid

gepubliceerd: maandag, 25 juli 2016

Nog niet zo lang gele­den liep ik te wan­de­len rondom de IJzeren Man in Vught. Een mooie waterplas in een bosrijke omge­ving die je in een uur rondloopt. Tijdens deze wandel­tocht overviel mij een stille ver­won­dering over de schoon­heid van de natuur.

In die stilte, waarin ik alleen de vogels hoorde en mijn eigen voetstappen, kwam ik al snel tot mijn eigen basis: mijn ‘zijn’. Daar vond ik emoties van ver­won­dering, maar ook van verdriet, omdat ik die schoon­heid wilde vast­hou­den en niet meer wilde loslaten. In plaats van blijd­schap en dank­baar­heid kwam er een gevoel van triest­heid over me.

Door mijn gedachte over ver­gan­ke­lijk­heid werd po­si­tie­ve ontroe­ring omgezet in een neer­slach­tig gevoel. Hierin consta­teerde ik dat mijn ‘loslaten’ voor een overgave aan onze Schepper nog ver van mij afstaat. Gods aanwe­zig­heid werd even naar de ach­ter­grond geschoven door mijn ontroe­ring, waarin mijn ver­gan­ke­lijk­heid bewust werd.

Wanneer we Gods aanwe­zig­heid niet meer voelen of ‘zien’ , komt het gevoel van een­zaam­heid boven­drij­ven met vragen die ons bezig­hou­den en vaak beginnen met: “Waarom?”. Het is goed om bewust te zijn van onze ver­gan­ke­lijk­heid, maar dat mag niet ons leven nega­tief eïn­vloe­den door triest­heid.

Drie weken na mijn wan­de­ling werd ik aan­ge­spro­ken door een man tij­dens mijn werk­zaam­he­den in de ka­the­draal. Hij vroeg me of er onder de grafzerken nog mensen lagen. Hij vond het moei­lijk daaroverheen te lopen wanneer dat het geval was. Ik kon hem geruststellen met de mede­de­ling dat de graven inder­tijd geruimd zijn en de overblijfselen in een massagraf buiten de kerk begraven zijn. Een con­fron­ta­tie met de dood, waar de man zo op gericht was. Dat bleek later in ons gesprek.

Hij begon te praten over de dood, waar hij angs­tig voor was. Zelfs zo erg dat hij er ’s nachts wakker van werd. “De dood komt zo dichtbij wanneer je ouder wordt”, zei hij. “Uit­ein­de­lijk ben ik al 72 jaar”. Terwijl hij verder sprak, ontroerde het hem. “Bij het ouder wor­den, word ik snel emo­tio­neel”, verontschul­digde hij zich. Ik maakte hem dui­de­lijk dat ik dat zelf ook wel ervaar om hem daar­mee gerust te stellen.

“Gelukkig hou­den we ons op jonge leef­tijd niet bezig met de dood. Een uit­zon­de­ring daar­ge­la­ten. Toch hoort sterven bij het leven”, ver­volgde ik. “Onze licha­me­lijke ver­gan­ke­lijk­heid ligt in ons bio­lo­gisch proces dat wij moeten onder­gaan. Een proces waar we geen vat op hebben dat ie­der­een anders ervaart. Uite­raard kunnen we dat te­gen­woor­dig - medisch gezien - enigszins eïn­vloe­den. Maar dat wil niet zeggen dat het met ons afgelopen is. Jezus gaf een verlossend ant­woord om van die doodsangst verlost te wor­den”. Hij zei tegen Marta: “Ik ben de opstan­ding en het leven. Wie in Mij gelooft zal leven, ook wanneer hij sterft, en een ieder die leeft en in Mij gelooft zal nooit sterven”. (Joh.11,25-26).

Laten wij proberen onze licha­me­lijke ver­gan­ke­lijk­heid te ac­cep­teren in het leven dat ons gegeven is. Mak­ke­lijker gezegd dan gedaan, hoor ik u al zeggen. Daarin moet ik u gelijk geven, maar ik zeg dit vanuit mijn geloof waar “hoop” aanwe­zig is. Als mens kunnen wij het mysterie van Gods aanwe­zig­heid niet begrijpen, maar wel geloven en hopen. Dat geeft uit­zicht! En laten wij niet vergeten dat wij nu al verenigd zijn met Hem, door Zijn genade, wanneer we Jezus Christus voor ogen hou­den. Daarin zit ons eeuwig leven verankert en hoeven we ook niet bang te zijn voor de drempel van de dood. Probeer die angst van u af te zetten door in gebed te blijven en tel uw ze­ge­ningen in dank­baar­heid”, vroeg ik de man.

Tijdens die wan­de­ling liet ik me ook lei­den naar een godde­loze onzeker­heid van mijn men­se­lijk bestaan, al was dat maar even. Op dat moment dacht ik niet aan Gods aanwe­zig­heid, ook niet in de schoon­heid van de natuur en vergat de woor­den die Christus o.a. heeft gezegd: “Wie gelooft heeft eeuwig leven” (Joh.6,47). Laat dat onze troost zijn.

+ broeder Diederik



Apostolaat van Troost • Correspondentie p/a Grevelingen 250 • 5215 DP ’s-Hertogenbosch • (06) 30 16 16 36 • info@apostolaatvantroost.nl