Video

Videoportet

Een prachtig videoportret is gemaakt door Mijke Pol en Rob van Oijen over het werk van het Apostolaat van Troost.

Verdriet

Apostolaat van Troost

Voor mensen die ernstig lijden onder hun verdriet.




link naar de RSS Feed van de laatste nieuwsberichten meld deze pagina op Twitter meld deze pagina op Facebook


Teleurgesteld zijn, betekent niet het einde

gepubliceerd: maandag, 26 september 2016

Met belang­stel­ling heb ik de Neder­landse sporters gevolgd tij­dens de Olympische Spelen. Prach­tig om te zien hoe jonge mensen tot het uiterste gingen om bij de besten van de wereld te horen, dat geho­no­reerd werd met een medaille van goud, zilver of brons. Maar, toen er geen plekje op het podium kon wor­den bemach­tigd, was men tot huilens toe bewogen. Hun ver­wach­tings­pa­troon werd een grote teleur­stel­ling. Al de jaren van zware trai­ning leken voor niets te zijn geweest.

De teleur­stel­ling van enkele sporters deed me aan iets anders denken. Name­lijk, aan vele gesprekken met bezoekers in de Sint- Jan, de ka­the­draal van ’s-Hertogen­bosch. Daarin kwam naar voren dat veel mensen teleur­ge­steld zijn in de kerk als instituut, of in het ‘herder­schap’ van hun pries­ter. Maar ook de twijfel aan hun eigen ge­loofs­le­ven, waarin God zich niet laat zien om alle ellende in de wereld tegen te gaan. De mensen voelen zich in de steek gelaten, met de vraag: Is er wel een God?

Wanneer wij op deze manier ons geloof ervaren - alleen gericht zijn op de ander, zonder hoop - gaan we voorbij aan datgene ons troost geeft. Is het niet zo, dat teleur­stel­ling vaak voort­komt uit een ver­wach­tings­pa­troon dat niet beant­woord wordt? Mogen wij van God verlangen dat Hij onze ellende opruimt die wij­zelf veroor­zaken? Hebben wij als mens niet de verantwoor­ding om zelf orde op zaken te stellen? En vrede­lie­vend met elkaar te leven en de hongerige mede­mens eten te geven? Mogen wij God verwijten wanneer een geliefde ongeneeslijk ziek is en komt te over­lij­den, terwijl geboren wor­den en sterven binnen ons bio­lo­gisch proces liggen?

Door al onze teleur­stel­lingen kunnen wij ons laten meeslepen in een spiraal van negativisme dat ons verwijdert van onze inner­lijke wer­ke­lijk­heid, name­lijk: God! Ik zag dat sporters let­ter­lijk alles van zich afgooi­den toen hun ver­wach­tings­pa­troon niet beant­woord werd. Ook de teleur­ge­stelde gelo­vi­ge mens laat dat zien, door afstand te nemen van zijn geloof of kerk. Soms heel be­grij­pe­lijk, maar zo’n reactie kan ook vaak een te snelle beslis­sing zijn, denk ik.

Teleur­ge­steld zijn, hoeft niet het einde van een loop­baan te betekenen of het einde van ons geloof.

Is onze ver­wij­de­ring van het geloof, ontstaan door men­se­lijke tekort­ko­mingen? Was onze ver­wach­ting te sterk gericht op de ander, waarin wij teleur­ge­steld wer­den? Verbannen wij daarom Jezus uit ons leven? Allemaal vragen die ons zullen brengen naar ons eigen ‘zijn’, waar ruimte is om God te ontmoeten. Wanneer wij luis­te­ren naar ons hart, hou­den wij onze “geloofsdeur” open. Ik zeg wel eens: “Wanneer ik naar de onrust in de wereld kijk - veroor­zaakt door mensen - val ik van mijn geloof af”.

Maar onze houvast en red­ding ligt in eerste instantie bij Jezus. Dan kunnen wij zeggen: “Geloven is thuis­ko­men”. Vanuit dat liefde­volle thuis, zijn wij er voor de ander. Teleur­stel­lingen in ons leven hoeven ons ‘thuis­ko­men’ bij Jezus niet te scha­den, omdat God een God van liefde is en geen God van oorlog, honger, haat, pijn of verdriet. Zijn liefde is gestaafd in Zijn zoon Jezus Christus, die door Zijn sterven en opstan­ding ons zal brengen tot God de Vader. Samen geloven en leven in de liefde van Christus vormt de Kerk met een hoofd­let­ter: de Kerk van Christus. Daarin vin­den wij God. Dat wordt zo mooi be­schre­ven in 1-Johannes 4 vers 11-12:

Vrien­den, als God ons zozeer heeft liefgehad moeten ook wij elkaar lief­heb­ben.
Nooit heeft iemand God gezien, maar als wij elkaar lief­heb­ben,
woont God in ons, en is zijn liefde in ons volmaakt gewor­den.

Wij allen hebben een levensweg te gaan met zijn ups en downs, waar veel levens­vra­gen onbeant­woord blijven. Maar wanneer de ‘wil’ aanwe­zig is om God te zoeken, zullen onze twijfels, teleur­stel­lingen of verdriet gedragen wor­den in Zijn liefde. Zoals Sint Au­gus­ti­nus dat schreef in zijn Confessiones: “Gij hebt ons gemaakt naar U, en rusteloos blijft ons hart totdat het zijn rust vindt in U”. Dat is geloven in een hoop­volle ver­wach­ting. Laat dat onze troost zijn.

br. Diederik



Apostolaat van Troost • Correspondentie p/a Grevelingen 250 • 5215 DP ’s-Hertogenbosch • (06) 30 16 16 36 • info@apostolaatvantroost.nl