Video

Videoportet

Een prachtig videoportret is gemaakt door Mijke Pol en Rob van Oijen over het werk van het Apostolaat van Troost.

Verdriet

Apostolaat van Troost

Voor mensen die ernstig lijden onder hun verdriet.




link naar de RSS Feed van de laatste nieuwsberichten meld deze pagina op Twitter meld deze pagina op Facebook


Niet het verleden, maar het heden geeft toekomst

gepubliceerd: dinsdag, 27 juni 2017

In mijn gesprekken hoor ik vaak mensen zeggen: “Ik geloof wel, maar ik ga niet meer naar de kerk”. Dat is dui­de­lijke taal. Zo’n reactie staat na­tuur­lijk niet op zich­zelf. Meestal heeft dat te maken met erva­ringen van vroeger. “Wij ‘moesten’ vroeger altijd naar de kerk”, wordt er dan als reden opge­ge­ven.

 

Het woord ‘moesten’ zit bij veel ouderen nog erg hoog en heeft o.a. daardoor bij velen de kerkdeur dicht gedaan. Dat doet me verdriet, maar aan de andere kant maakt het me ook gelukkig omdat men nog steeds in God wil geloven. Toch komen bij mij enkele vragen naar boven: Hoe hebben deze negatieve gevoelens zich kunnen ont­wik­ke­len en hoe wil men dan nog het geloof vast­hou­den, zonder gevoed te wor­den? Wanneer wij hierover nadenken, wor­den we enigszins bewust van ons han­de­len. Is het niet zo, dat wij alles in die tijd moeten zien? De streng­heid van onze opvoe­ding, gekop­peld aan de normen en waar­den van toen, maar ook de streng­heid van de kerk die zich maat­schap­pe­lijk liet gel­den, ook binnen het gezin. Dit alles hoorde blijk­baar bij onze samen­le­ving. Dat wil na­tuur­lijk niet zeggen dat alles goed was wat er gebeurde. Voor menig pastoor was de streng­heid van de Leer be­lang­rijker dan te han­de­len in de liefde van Christus, althans zo werd dat ervaren. Die liefde had juist onze harten moeten raken. Dan had het ‘moeten’ van toen gedragen kunnen wor­den in het samen op weg gaan naar de Heer. Dat kan alleen wanneer een pastoor een herder is voor zijn pa­ro­chi­anen, zoals het verhaal gaat over de Goede Herder, Die zijn verloren schaap ging zoeken. Maar wanneer een roe­ping een status wordt, verdwijnt de liefde en lopen zijn ‘schapen’ doelloos rond. Status is een egocentrische hou­ding dat geen ruimte geeft aan het herder­schap. Is dat nu nog een reden om zich afzij­dig te hou­den van de kerk? 

Het kan ook zo zijn dat wij geen tijd meer hebben voor God, dat zien we in de maat­schap­pij gebeuren. Terug­ko­mend op de eerste zin van mijn schrijven: dat men wel gelooft, maar niet meer naar de kerk gaat, lijkt het alsof de deur nog niet helemaal is dicht­ge­daan. Dat zou fijn zijn, want ons geloof in God mogen wij toch niet laten afhangen door tekort­ko­mingen van anderen? 

Geloven is een weg die wij alleen afleggen, maar delen met de ander om samen de Kerk van Christus te vormen. Laten wij zoeken wat Christus voor ons per­soon­lijk betekent. Inmiddels weten wij dat het in eerste instantie niet om de regels gaat. Deze komen van­zelf naar voren wanneer wij de liefde van Christus mogen meenemen in ons hart. Wij weten dat het geloof een inner­lijk proces is, uit­gaande dat wij eerst God moeten lief­heb­ben en daaraan gelijk onze naasten. Zou het niet mooi zijn dat als voedsel tot ons te nemen, om de kerkgang in alle vrij­heid te herontdekken ter ere van God? Of gaan we mee in de stroom van onze gese­cu­la­ri­seerde maat­schap­pij waar God weggemoffeld wordt? Hierin zullen wij­zelf onze weg moeten vin­den. Dat is niet mak­ke­lijk, maar wetende dat Hij altijd op ons wacht.

Kiezen voor God betekent van­bin­nen heel klein wor­den. In die klein­heid vin­den wij Hem, maar ook onze naaste. Deze liefde maakt ons vrij van boos­heid; angsten; een­zaam­heid; teleur­stel­lingen; verdriet en andere zorgen. Wanneer wij openstaan voor die liefde dan kunnen wij ook geloven dat niet het verle­den, maar het heden toe­komst geeft.

Br. Diederik



Apostolaat van Troost • Correspondentie p/a Grevelingen 250 • 5215 DP ’s-Hertogenbosch • (06) 30 16 16 36 • info@apostolaatvantroost.nl