Video

Videoportet

Een prachtig videoportret is gemaakt door Mijke Pol en Rob van Oijen over het werk van het Apostolaat van Troost.

Verdriet

Apostolaat van Troost

Voor mensen die ernstig lijden onder hun verdriet.




link naar de RSS Feed van de laatste nieuwsberichten meld deze pagina op Twitter meld deze pagina op Facebook


Stilstaan bij het leven

gepubliceerd: maandag, 28 augustus 2017
Stilstaan bij het leven
(foto: br. Johannes)

Terwijl ik dit schrijf, zijn de scholen dicht en zijn veel gezinnen of groepjes jon­ge­ren met vakantie. Mijn vakantie heb ik al gehad: een bezoek aan mijn broer met zijn gezin, ruim negen uur vliegen van hier. Mijn gedachten gaan naar hen uit, maar ook naar ‘mijn’ klooster waar ik vorige maand geweest ben.

Eerder heb ik ge­schre­ven over de stilte in een klooster en wat dat met je doet. Gelukkig zijn er meerdere plekken waar het stil kan zijn, bij­voor­beeld in de natuur waar je door de stilte heen de vogels hoort zingen en je hart hoort ‘spreken’. We zeggen zo vaak dat we ons hart moeten volgen. Geldt dat ook in onze vakantie waar rust vaak gerela­teerd is aan enige stilte?

Voor ouderen die niet meer met vakantie kunnen, betekent een vakantie­pe­rio­de ook vaak rust en stilte, omdat zij dan geen bezoek van kin­de­ren of klein­kin­de­ren krijgen of dat de buren weg zijn die elders vakantie hou­den. Dat geldt na­tuur­lijk niet voor ie­der­een. Jon­ge­ren daar­en­te­gen zoeken ver­tier en vin­den stilte bedreigend en saai. Toch komt het voor dat jonge mensen de stilte opzoeken omdat zij niet gelukkig zijn. Er zijn bij­voor­beeld jon­ge­ren die zich buitengesloten voelen en niet in staat zijn vrien­den te maken. Tegen­slagen in studie of werk­zaam­he­den kunnen hen zodanig eïn­vloe­den dat zij zich afzon­de­ren. Vaak gebeur­te­nissen van een moment, maar niet minder be­lang­rijk.

Zo ontmoette ik een aantal weken gele­den een jonge vrouw die huilend in de iconen­ka­pel zat. Zij zat met haar han­den voor haar gezicht tegen­over prach­tige iconen waarop Jezus is afge­beeld. Juist daar, tegen­over Hem uitte zij haar verdriet. Ik vroeg haar te mogen storen en waarom zij zo verdrie­tig was. Zij was ten einderaad en wist niet meer hoe het verder moest. Wanneer je geen uit­komst meer ziet, valt je leven in duigen, althans zo voelt het. Zij probeerde haar verdriet onder woor­den te brengen, maar was daarin erg voorzich­tig omdat zij het ver­trouwen in de mens was kwijtgeraakt. Tijdens mijn aanwe­zig­heid kalmeerde de vrouw en kon daardoor beter uit haar woor­den komen. Trieste gebeur­te­nissen had­den haar leven eïn­vloed. “Heeft u iemand die u kan helpen?”, vroeg ik haar.

Zij ver­telde me dat zij een psychotherapeut had waar­mee zij haar problemen kon bespreken. Dat stelde mij gerust. Haar verdriet kon ik niet wegpraten, maar wel aan­dacht geven.

Tegen­slagen of verdriet kunnen je gedachten zo vernauwen dat er geen ruimte meer is voor de wereld om je heen. Ook je eigen ze­ge­ningen in het leven zie je dan niet meer. Op mijn vraag of zij die in haar leven gekend heeft, kon zij gelukkig beamen. In dat ant­woord herinnerde zij even de po­si­tie­ve momenten van haar leven. Maar wanneer tegen­slagen en verdriet je leven lang achter­volgen, dan komt er een moment dat vreugde uit je leven verdwijnt. Zo werd deze vrouw ge­dwon­gen stil te staan bij haar eigen leven met de vraag: Hoe nu verder?? Om uit zo’n impassen te komen, moet je in gesprek gaan. Iemand opzoeken die luistert en je ver­trouwen geeft. Zoals deze vrouw terecht kwam bij een psychotherapeut om haar verdriet en teleur­stel­lingen te ver­werken. In de beel­dende aanwe­zig­heid van Christus hebben wij gebe­den om ver­lich­ting van haar zorgen, wijs­heid en kracht om haar uit­zicht te geven op de toe­komst.

In één van de Psalmen wordt gevraagd: “Waar komt mijn hulp vandaan?” Waarop geant­woord wordt: “Mijn hulp komt van de Heer”. (Ps. 121,1-2) Wanneer wij dit ant­woord mee kunnen nemen in ons leven vin­den wij troost. Ook Christus zegt ons: “Kom naar Mij, jullie die vermoeid zijn en onder lasten gebukt gaan, dan zal Ik jullie rust geven.” (Matt. 11,28 KBS/VBS). Prach­tige woor­den die ons troosten en hoop geven. Die jonge vrouw was na afloop van ons gesprek niet van haar zorgen af, maar zij stapte even uit haar benauwd­heid en zag door haar verdriet heen wat licht­puntjes. Met een lach op haar gezicht namen wij afscheid. Dit afscheid deed me denken aan het afscheid van mijn broer: een blij afscheid in het volste ver­trouwen en hoop, omdat hij zeer erns­tig ziek is.

Br. Diederik



Apostolaat van Troost • Correspondentie p/a Grevelingen 250 • 5215 DP ’s-Hertogenbosch • (06) 30 16 16 36 • info@apostolaatvantroost.nl