Wandelen met Marion

Ik ken haar al enkele jaren en we zijn goede vrien­den gewor­den. Zij is een gelo­vi­ge vrouw en voelt zich zeer verbon­den met Christus en heeft een sterke band met de Zoete Moeder. Heeft vele jaren voor haar moe­der gezorgd. Doet nu veel vrij­wil­li­gers­werk en is ook weer gaan stu­de­ren. Leerde een man kennen, raakte op hem verliefd.

Het opbouwen van een relatie heeft tijd en geduld nodig. Ze had wel door dat die ander eigen­schappen heeft die niet als pret­tig ervaren wor­den. Naar mijn mening, overleven die, wanneer verliefd zijn echte liefde wordt. Die liefde is gedul­dig en verdraag­zaam. Ik was blij dat Marion deze kans kreeg.

Er was intussen nog maar weinig contact tussen ons. Ik gunde haar deze prille liefde en hoopte er het beste van en…liet het los. Begin no­vem­ber ging de tele­foon: ”Dag Johannes het is mooi weer heb je zin om te wan­de­len?” Ik was aangenaam verrast en vond het leuk om haar weer te zien. Het was een mooie zonnige herfst­dag. We spraken af om bij de Loonse Baan samen te gaan wan­de­len. Ik keek er naar uit, om Marion weer eens te ont­moe­ten.

Zij stond al op de par­keer­plaats. Toen ik aan kwam kon ik niet wachten haar te begroeten. We wandel­den langs de heide op het smalle pad met bomen. Het zonlicht gefilterd door hun kalende kruinen. Daar­on­der een tapijt van pas gevallen blad, gekleurd van geel tot donker rood. We kwamen langs een vennetje met daarin wat witte wolk. We ston­den er even stil, juist daar begon ons gesprek.

Marion was ten diepste teleur­ge­steld, tranen, maar vooral snikkend verdriet. Ik luisterde. “Kijk eens om je heen,” hoorde ik mezelf zeggen. Het vennetje lag er glins­te­rend bij, de zon spie­gelde zich in het water. Wonder­baar­lijke schoon­heid. Plot­se­ling een aan­hou­dend trillend gezang van een roodborst. Hemelse muziek, dat was het ant­woord. We wandel­den ver­der.

Het kronkelende pad bracht ons bij een andere ven. Dat was omgeven door boomstronken, bedekt met allerlei mossen, pijpengras, wat uitgebloeide heide en daar tussen nog lichtgroene varens. Tussen wat bla­de­ren op het smalle pad zag ik on­ver­wachts een klein jong salaman­dertje.

Ik kon niet laten het op te pakken. Het salaman­dertje bijna doorzich­tig, was zich aan het opwarmen en zat onbeweeglijk op een zonnig plekje tussen de gekleurde herfst bla­de­ren. Dan vroeg ik aan Marion, doe je han­den eens open en legde het salaman­dertje in haar gekruiste, uitgestoken han­den. Het diertje schuilde in haar han­den. Ontroerd door dit mooie schepseltje, zette zij het jonge diertje op een boomstronk in de zon, zodat het zich opwarmen. Dat deden wij ook. Ze zuchtte haar verdriet weg, pinkte een traantje en kreeg kracht om het leven weer op te pakken. Het werd stil, zo nu en dan hoorde je de stem van de zacht ruisende wind.

Ik verbrak die stilte en ver­telde dat haar geluk niet afhangt van een ander, maar dat je voor het echte geluk bij jezelf moet zijn. Luis­te­ren en kijken naar wat je ziet of hoort in de schit­te­rende natuur en door aanwe­zig­heid van –mooie- mensen om je heen. Dit alles geschapen door onze schil­de­rende Schepper, die Zijn Zoon gezon­den heeft om ons te red­den. Maar ook om hier en nu gelukkig te zijn. Marion droogde haar tranen, keek me aan, ze had de bood­schap begrepen. Er kwam weer kleur op haar wangen en een lieve glimlach. We liepen ver­der en genoten van de wan­de­ling, mid­den no­vem­ber in het gekleurde bos, op deze mooie herfst­dag.

Deze bij­zon­dere wan­de­ling zal ik nooit meer vergeten. In de natuur zien wij onze schil­de­rende Schepper en door Hem zijn wij gered. Stel U open voor Zijn schep­ping en voor elkaar.

Amen

+br. Johannes