Bijzondere ontmoeting
De derde zondag in mei zal me nog lang heugen. Ik mocht aan het einde van de viering op zondag 21 mei, namens het apostolaat, aan de mensen vertellen wat het Apostolaat doet. Daarna hebben we bij de uitgangen mogen collecteren. Het was een eer om dit te mogen doen. Een dag later ontmoete ik twee prachtige mensen. Een stukje werk van het Apostolaat, waar ik het in de kathedraal over had:
Ontmoeting
Maandagmiddag, de 22ste mei, had ik dienst in de Sint-Jan. Al wandelend en wat dromerig van de mooie zondag, werd mijn blik getrokken door een mooie verschijning, in het midden van de Sint-Jan. Een vrouw die bezig was selfies te maken. Ik stond op afstand‚ mijn aandacht werd door die vrouw getroffen. Zij was in het lang en wit gekleed, heel zomers, mooi maar toch eenvoudig. Het zou zomaar een bruid kunnen zijn. Dit kon geen toeval zijn, dus moest ik er naartoe.
Ik sprak haar aan en vroeg haar: “Waarom deze selfies?”, ik maakte er een grapje over. We raakten direct in een openhartig gesprek. Mevrouw vertelde dat ze 25 jaar geleden, op 22 mei, in de Sint Jan was getrouwd. Ze kende plebaan Van de Camp. We dwaalden terug in de tijd. Zij vertelde dat ze twee kinderen had van ongeveer 20 jaar oud. Bij mij doemde de vraag op waar haar man was. Ik kreeg een brede glimlach en al wandelend werd ik voorgesteld aan een heel rustige hartelijke man. Vijfentwintig jaar huwelijk en nog zo verliefd, prachtig om hen zo samen te mogen zien.
Toeval lieve mensen? Ik geloof er niet in. We zijn hier absoluut samengebracht! Dat voelden wij alle drie. Er ontwikkelde zich een goed gesprek over leven en welzijn, ze vertelde over hun kinderen en hun gezamenlijke reislust. Jarenlang hadden zij in China en Japan vertoefd en stonden op het punt om hun leven radicaal om te gooien. Ze hadden heimwee naar China en konden hun weg hier niet meer vinden. Beiden waren van mening dat ze naar de kerk moesten, waar zij 25 jaar geleden waren getrouwd om daar wandelend en mediterend hun nieuwe toekomst te ontdekken. Zij zochten in God..., geloof het of niet, een teken, voor Zijn toestemming. Ik mocht hen in de Sint Jan ontmoeten en voelde me betrokken bij hun vraag aan Hem, die onze Schepper is.
Ik nodigde hen uit in de Sacramentskapel om samen te bidden: om een antwoord voor toestemming. Eenmaal in de Sacramentskapel, mocht ik voorgaan in het gebed. Tijdens dat gebed, raakte Onze Lieve Heer deze mensen aan en ook mij. Zij konden zij hun verlangen uitleggen aan Hem, dat ze terug wilden naar hun veilige ‘haven’: China. Ik vroeg God om wijsheid en dacht over mijn gevoel na. Het drong tot me door dat het goed zou zijn voor deze mensen, terug te keren naar China. Zij zouden daar opnieuw thuiskomen. Het werd hen en mij volkomen duidelijk dat ze hun hartenwens moesten volgen. Dat was Zijn antwoord, heel duidelijk en stellig. Bij het verlaten van de kapel pinkte Mevrouw een traantje weg uit dankbaarheid voor Gods antwoord. Bij de uitgang van de Sint-Jan was het maar moeilijk afscheid nemen van deze prachtige mensen. Zij hebben hun eerder geluk mogen verlengen naar een nieuwe periode in hun leven. God is groot en goed, wij danken Hem.
Het herbeleven en vieren van hun bruiloft in de Sint-Jan, 25 jaar geleden. Wat geweldig dat deze wereldreizigers hier trouwden in alle eenvoud. Maar vooral het vertrouwen dat ze hier een antwoord zouden krijgen over hun nieuwe toekomst. Lang en in het wit, was zij en hij keurig, maar sportief gekleed. Wat een mooie ontmoeting.
Br. Johannes
